Publikuj

Nie mam szczególnie silnej krytyki moralnej wobec kwestii posagu, domu ślubnego czy samochodu ślubnego. Są one raczej produktem pewnej epoki i etapu rozwoju społeczeństwa. Jednak każde zwyczaje, gdy przestają być „dobrowolne z obu stron” i stają się „bez tego nie można się ożenić”, a z wyrażania szczerości przechodzą w walkę o majątek między dwoma rodzinami, ostatecznie koszty ponoszą zazwyczaj młodzi ludzie, którzy przygotowują się do wspólnego życia. Japonia również przeszła przez podobne zmiany. W okresie szybkiego wzrostu gospodarczego i bańki ekonomicznej, w Japonii śluby również były bardzo wystawne, wydatki na ceremonię, posag, prezenty, mieszkanie, sprzęt AGD były wysokie, a wymagania rodzin wobec warunków małżeństwa były znacznie bardziej skomplikowane niż obecnie. Jednak po pęknięciu bańki, przy długotrwałym niskim wzroście gospodarczym, oczekiwania młodych co do dochodów, konsumpcji i małżeństwa uległy zmianie. Wiele rzeczy, które kiedyś uważano za „niezbędne do zawarcia małżeństwa”, zostało stopniowo przeszacowanych przez rzeczywistość. Obecnie rzadko słyszy się, by japońscy rodzice stawiali „konieczność posiadania domu, samochodu czy określonej kwoty posagu” jako twarde warunki zawarcia małżeństwa przez dzieci. Jeśli ktoś ma możliwości, organizuje ślub na wyższym poziomie, jeśli możliwości są przeciętne, to prościej. Jeśli nie stać na dom, wynajmuje się mieszkanie, jeśli nie potrzebuje się samochodu, nie kupuje się go, a budżet na ślub dostosowuje się do swoich możliwości. Zamiast stawiać warunki między rodzinami, bardziej liczy się dochód, praca, plan życia młodej pary oraz to, czy po ślubie będą w stanie razem żyć. To właśnie jest naturalny stan małżeństwa w społeczeństwie, które stopniowo dojrzewa.